لحظات آخر...

وقتي كه چشمانم را باز كردم.

                       تو را ديدم.
                     و هيچ نديدم.
                                                كه جز تو همه فقير بودند.
                                                                محتاج بودند.

وقتي كه اطراف را نظاره مي كردم.
                          گريه مي كردم.

                                                         از عظمت تو
                                                                 كرم تو
                                                                لطف تو

اما مي شنيدم  از اطراف كه مي گفتند: ساكت شو!

كم كم كه بزرگ تر شدم.
            فهميده تر شدم.
          قدرتمند تر شدم.

آن وقت بود كه همه را ديدم و تو را نديدم
 غافل شدم.

چرا كه نخواستم چشم سر ببندم و چشم دل باز كنم.
                                         احساس نياز كنم.

و اكنون كه خود را در محضر تو مي بينم.
                          عمر را تمام مي بينم.
                                نور را مي بينم.

صداي گريه و ناله مي شنوم.
عقده اي كه سالهاست پنهان مانده بود مي شنوم.

آن وقت بود كه به ياد گريه هاي كودكي ام افتادم.
                       و گمانم كه از نظر همه افتادم.

و حال من مي گفتم: ساكت شو!

و صدايي زمزمه مي كرد.
            مناجات مي كرد.

خداحافظ همين حالا.